Home / Mijn verhaal

Waarom ik voor verpleegkunde koos

Mijn keuze voor verpleegkunde groeide uit een moeilijke periode, veel steun, en de wens om er voor anderen te zijn, zoals anderen er voor mij waren.

Het keerpunt

Wat mijn interesse in verpleegkunde wekte

Ik ben iemand met een groot hart. Ik sta altijd klaar wanneer iemand mij nodig heeft, en dat doe ik met veel plezier. Het maakt mij gelukkig als ik een ander gelukkig kan maken, of beter kan laten voelen.

Toen mijn meter de diagnose kanker kreeg, viel mijn wereld even stil. Niet alleen die van mij, maar ook die van haar en van onze hele familie. We wisten dat de tijd die ons nog restte beperkt was. In die periode bezocht ik haar vaker dan voorheen, bood ik een luisterend oor wanneer ze daar nood aan had, en vooral: genoot ik van elk moment dat we samen konden doorbrengen.

Ik voelde me toen ook behoorlijk hulpeloos. Ik wilde meer betekenen en meer begrijpen: wat kanker precies met een lichaam doet, hoe chemotherapie werkt. Ik kwam in contact met verpleegkundigen en mensen uit de palliatieve zorg, en merkte dat ik wenste dat ik hetzelfde kon doen.

Portret van Laïla Mertens
Zo werd mijn interesse in verpleegkunde nog sterker gewekt. Ik wist dat ik iets wilde doen om anderen te helpen, en dat gaf de doorslag. Een ander helpen maakt mij gelukkig, en dat is precies wat ik nu elke dag mag doen.
Mijn keuze voor verpleegkunde

Mijn omgeving

Terug studeren, met een gezin erbij

Terug gaan studeren op 31, met een gezin dat al draait: dat is niet zo vanzelfsprekend als toen ik zelf nog kind was en mijn enige zorg goede punten halen was. Maar ook dat bleek een leerproces. Ik leerde alles beter organiseren, en sinds mijn opleiding verloopt alles net iets minder chaotisch en iets stipter.

Ik had dit nooit alleen gekund. Mijn man Erwin stond elke dag achter me: op de avonden dat ik moe was van een drukke stagedag, op de momenten van twijfel, en gewoon in het dagelijkse gezinsleven met onze kinderen. Samen met hem, en met de rest van mijn familie, ben ik gekomen waar ik nu sta.

Laïla's vader en Nancy, lachend
Mijn vader en NancyTwee liefdevolle mensen, altijd paraat met steun en raad. Mijn vader zegt altijd: "Waar een wil is, is een weg."
Laïla naast een familielid
FamilieDe mensen die me door mijn opleiding heen steunden, ook op de moeilijke dagen.
Laïla met haar kinderen in de tuin
Mijn gezinErwin en onze kinderen. Studeren combineren met een gezin was niet altijd evident, maar wel de moeite waard.

Het geluk

Omarm dus jouw falen en alle lessen die je leert, want het leven is vallen en opstaan. Je hoeft niks te bewijzen, dus vecht voor wat er voor jou toe doet, want tijdens deze reis van het leven is waar jij jouw geluk ontmoet.
Een gedicht dat me dierbaar is